به گزارش قدس آنلاین،بسیاری از آن­ها که ورزش ایران و به ویژه فوتبال را دنبال می ­کنند، باور دارند که چیزی به نام تعصب به پیراهن و باشگاه و عشق به هوادار مربوط به دهه شصت بود و دنباله کمرنگش تا دهه هفتاد ادامه داشت و تمام.

شاید این گزاره برای فوتبال ایران درست باشد و البته که ما خیلی چیزهای دلنشین و خاطره انگیز دیگر را نیز در آن دهه و سال­ها جا گذاشتیم و بی همراهی آن­ها، حالا و دراین روزگار غریب، حیران مانده­ایم. نمی­خواهم به ماجرای بیرانوند و باشگاه پرسپولیس و پیشنهاد استقلال بپردازم و صحبت از آن چند ده میلیاردی بکنم که ظاهرا برای رفقای فوتبالیست کم و کوچک است و صد البته در ذهن ما نمی­گنجد. از این دست ماجرا­ها در همه این سال­ها فراوان دیده­ایم و البته، مثل برخی روشن­فکران نمی­خواهم بگویم که از فوتبالیست جماعت اسطوره نسازید که اندازه ­اش نیستند و دست آخر روزی، جایی و به طریقی دل ما می­ شکنند. برعکس باور دارم که قهرمانان ورزشی، به ویژه سرآمدان ورزش­های پر طرفدار، در مقاطعی در جوامع خودشان و حتی جهان تاثیر گذاری­های شگرف فرهنگی و اجتماعی داشته ­اند.

حرفم این است که نه همه را به یک چوب برانیم و نه از یک دم تمام­شان را اسطوره بدانیم که برای هر دو مورد، مصداق ­های فراوان داریم ملی و بین ­المللی. مثال نقد فراوان است ومثال تایید نیز بسیار اما اجازه بدهید برای اینکه درگیر شبهات رنگی نشویم سراغ یک مثال خارجی برویم که در فوتبال، بی برو برگرد قامت توانایی و افتخاراتش یک سر و گردن بالاتر از کل تاریخ فوتبال ماست؛ فرانچسکو توتی. همه می­دانیم که او 25 سال در سطح باشگاهی فوتبال بازی کرد و همه سال­ها فقط پیراهن باشگاه رم را پوشید.

با این تیم قهرمان سری آ شد و فراتر از آن با تیم ملی ایتالیا قهرمانی جام جهانی 2006 را به دست آورد. به طور طبیعی بازیکنی با کیفیت کاپیتان توتی، پیشنهادهای فراوانی در طول دوران بازی داشته است اما بی ­تردید معروف­ ترین آن­ها پیشنهاد رئال مادرید است که سال 2003 مطرح شد.

خودش در گفت ­وگویی در اینباره گفته است: «رئال مادرید هر آن­چه را که من می‌خواستم، حاضر بود بدهد تا اینکه فقط به این تیم ملحق شوم. آن­ها حاضر بودند به من 12 میلیون یوروی خالص در سال حقوق بدهند به علاوه نیمی از درآمدهای تبلیغاتی که در آن­ها از تصویر من استفاده می‌شد. به این ترتیب مجموعاً من از رئال 20 میلیون یورو در سال می‌گرفتم. علاوه بر این رئال حاضر شد بابت خرید من پول هنگفتی هم به رم بپردازد. به این ترتیب احتمال رفتن من به رئال به 80 درصد رسید. همه چیز برای رفتن من به رئال فراهم بود. رم هم در آن زمان اوضاع خوبی نداشت»

اما همه می­ دانیم که توتی هیچ­گاه به رئال نرفت و دلیل نرفتن او، همه آن چیزی است که این یادداشت را به خاطرش نوشتم: « قلبم به من گفت که در رم بمانم، به خاطر خانواده‌ام، به خاطر دوستانم و به خاطر هواداران رم. احساس می‌کردم برای آن­ها باید کاری انجام دهم؛کاری متفاوت از آن­چه دیگران انجام می‌دهند و رد کردن پیشنهاد باشگاهی مانند رئال کاری نیست که معمولاً دیگران انجام می‌دهند.»

ورزش همیشه اسطوره داشته است و اسطوره ­ها کسانی هستند که به صدای قلب­شان گوش می ­کنند و کاری را انجام می ­دهند که دیگران نمی ­کنند.