دیپلماسی ورزشی به معنای استفاده از ورزش به عنوان ابزاری برای برقراری ارتباطات بین‌المللی، کاهش تنش‌ها و گسترش تعاملات فرهنگی و سیاسی میان ملت‌هاست.

با همین تعریف می‌توان مشهد را به عنوان یکی از مهم‌ترین شهرهای ایران که همیشه در عرصه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای نقش پررنگی داشته خاستگاه دیپلماسی ورزشی در کشور دانست. از ستارگانی همچون حمید توکل و امیر و رسول خادم در کشتی گرفته تا حشمت مهاجرانی، خداداد عزیزی، رضا قوچان‌نژاد، حسین طیبی و مهدی جاوید در فوتبال و فوتسال و هادی خان رضایی و ملیحه صفایی در ورزش جانبازان، این شهر همواره درخشش‌های زیادی را در عرصه‌های ورزشی تجربه کرده است. اما جایگاه ویژه مشهد فراتر از تولید قهرمانان است؛ وجود حرم مطهر رضوی و قرار گرفتن این شهر در جایگاه یکی از کلانشهرهای مذهبی دنیا، بستری فراهم کرده تا دیپلماسی ورزشی در اینجا به عنوان یک ابزار مؤثر برای تعاملات بین‌المللی مورد استفاده قرار گیرد.

یکی از نمونه‌های موفق در این راستا، برگزاری مسابقات جام اکو در مشهد بود که نشان داد این شهر ظرفیت بالایی برای میزبانی رویدادهای ورزشی بین‌المللی دارد. این رویداد، علاوه بر ایجاد فرصت‌های اقتصادی و گردشگری، زمینه‌ای برای تعاملات بیشتر کشورهای منطقه و تقویت روابط فرهنگی میان آن‌ها شد. چنین مسابقاتی می‌توانند الگویی برای توسعه بیشتر دیپلماسی ورزشی در مشهد باشند.

با این حال، آنچه همواره موجب دلخوری جامعه ورزشی مشهد بوده، کم‌لطفی مسئولان در توجه به ورزش قهرمانی این شهر است. با وجود ظرفیت‌های عظیم اقتصادی که این شهر دارد و با در نظر گرفتن درآمدهای کلانی که از طریق زائران داخلی و خارجی تأمین می‌شود، سهم مشهد از سرمایه‌گذاری‌های ورزشی در مقایسه با شهرهای دیگر ناچیز به نظر می‌رسد. در حالی که بودجه‌های کلان ورزشی به شهرهای دیگر تخصیص داده می‌شود، تیم‌های مشهدی از حداقل امکانات برخوردارند و برخی قهرمانان برای پیشرفت، ناچار به مهاجرت به دیگر استان‌ها یا کشورهای خارجی می‌شوند.

شهرهایی مانند دوحه و دبی، با تکیه بر دیپلماسی ورزشی، توانسته‌اند خود را به مراکز مهم ورزشی در سطح بین‌المللی تبدیل کنند، اما مشهد با تمام ظرفیت‌هایی که دارد، هنوز از این ظرفیت استفاده نکرده است. این در حالی است که برگزاری مسابقات ورزشی در این شهر نه‌تنها می‌تواند اقتصاد محلی را تقویت کند، بلکه فرصتی بی‌نظیر برای معرفی فرهنگی و مذهبی این شهر در سطح بین‌المللی فراهم می‌کند.

با توجه به این واقعیت‌ها، لازم است مسئولان نگاهی عادلانه‌تر به مشهد داشته باشند و در تخصیص بودجه‌های ورزشی، سهم این شهر را به اندازه ظرفیت‌ها و توانایی‌هایش در نظر بگیرند.

اگرچه ورزشکاران مشهدی بارها توانسته‌اند پرچم ایران را در عرصه‌های بین‌المللی برافراشته کنند، اما برای حفظ این روند، باید حمایت‌های مالی و زیرساختی افزایش یابد. امید است سخنان اخیر عراقچی و تأکید بر اهمیت دیپلماسی ورزشی، تلنگری باشد برای تصمیم‌گیران تا مشهد را نه فقط به‌عنوان یک شهر مذهبی، بلکه به‌عنوان یکی از قطب‌های مهم ورزش کشور به رسمیت بشناسند و برای توسعه و پیشرفت ورزشی این شهر، سرمایه‌گذاری لازم را انجام دهند.